Hanımefendilik Ve Beyefendilik

Uzun zamandır zarafet ve hanımlığa dair bir şeyler yazmak istiyordum. Sokağa çıktığımda sürekli gergin hanımları gördükçe, nerdeyse bütün hanımların pantolon giymeyi tercih ettiğini (İnşallah bu cümlem son zamanların algısıyla karışmak gibi düşünülmez, sadece gözlemimi aktarmak istiyorum)fark ettikçe kız çocuğu yetiştiren bir anne olarak “hanım /kadın “olmayı sevmeyi kız çocuklarıma nasıl yaşatacağımıza dair daha çok düşünür oldum.

Sonra bayram tatili girince araya, eş dost sohbetlerinden sonra zarafetin tek başına yazılmaması gerektiğine karar verdim.Zira etafta “beyefendi” tavrıyla hitap edenlerde azalmıştı ve sanırım pek çoğumuz hanımefendiliğimizi ve beyefendiliğimizi bu yüzden kaybetmiştik.
Özellikle kız çocuklarını yetiştirirken sadece iş yapsın mantığıyla hareket ettiğimiz için anne ve baba olarak latif yaratılan kız çocuklarının nasıl da kanadını kırdığımızı farkettim ve erkek çocuklarının bizim kızlara olan tavrımız sebebiyle kadın algısının bozulduğunu … Kaba saba davranan bir babadan ve sürekli bağıraran bir anneden neyi örnek alacak çocularımız sizce?

-Kalk bana su ver
-Misafirlerin ayakkabılarını çevir
-Abine yemek koy
-Dersini çalış
- Şu yerleri temizle
-Bana kötü laf getirtme bak
Cümlelerinden hangisi hanımefenliğe ve beyefendiliğe yakışır dersiniz?
**

Çocuklara kitap okuma alıştırma alışkanlığından söz edilince hemen “siz okuyor musunuz?” Diye sorar uzmanlar ebeveynlere? Kızı zarafet ve nezaket sahibi ,oğlu beyefendi olsun isteyen anne ve babalar bu konuda kendilerini ne kadar sorguluyorlar peki?
**

Büyük kızım anaokuluna gidiyor.Genelde etek ve elbise giymeyi seviyor.Ama öğretmenleri rahat olmadığı için pantolonla – eşofmanla gönderin diye daha ilk haftadan kural koydular? Çünkü rahat olmak her şeyden önemli.Aksine rahat olmasınki ; oturma adabını öğrensin diye sesimi çıkarmaya çalışsam eminim sesim kısık kalır diğer annelerin itirazından.Çünkü onlar içinde rahatlık her şeyden önemli. Oysa bu yazıdan beş dakika önce internette bir dönem filmine bakarken oyuncuların ne kadar zarif gözüktüğünü düşünüyordum. Evet rahat değiller ama zarifler…
Engin Noyan’ın Aşk Düşünce Yollara isminde bir romanı var.( Kitap tavsiyemizi de aradan çıkartmış olalım) Üç seri halinde yayınlanması planlanan romanın ikincisini okuyunca demek istediğimi anlayacaksınız sanırım.Müslümana yakışır duruş,tavır,zarafet, beyefendilikten bahsediyorum.Hepimizin gün geçtike uzaklaştığı şeyden…
**

Birbirimizin hanımlığını-beyliğini , kız çocuğu latifliğini, erkek çocuğu asilliğini öldürdük rahatlığımızı her şeyden daha önemli tutarak.
Beyler evde kendilerine ne kadar beyefendi gibi davranılıyor diye düşünmek yerine, ne kadar saygın bir davanışı hak ediyorum diye düşünsün, hanımefendilerde hanımlığın davranışa ,söze ,tavra yansıyan kısmının neresinde duruyorum diye sorgulasın isterim bu yazıdan sonra…
Zira düşüncem o ki; bizi –ailelerimizi yani- hanımefendiliği ve beyefendiliği yeniden yaşatmak ayağa kaldıracak  Ne kadar müslümanca bir tavırla davranıyorum,eşime,dostuma diye sormalı kendine ? Yoksa uzun yıllar daha “yok feminizm şöyle yaptı, vay kadınlar niye böyle, ama erkeklerde şöyle “ der dururuz ne yazık ki?

Yazar: Tuğba Akbey İnan
tugbaakbeyinan@gmail.com
www.tugbaakbeyinan.com

Bir İhtimal Daha Var

Bir okul kazanmak, evlenmek ,çocuk sahibi olmak, zengin olmak,mutlu olmak isteriz hepimiz. Bunun için düşünür, konuşur,tartışır,çalışır,hayal kurar ve hayatı inşaa etmeye çalışırız.  Oysa hepsi ihtimaldir.  Bu ihtimaller arasında hiç düşünmediğimiz, dile getirmediğimiz bir şey vardır,  üstelik kesindir ve tartışmaya gerek yoktur…
Ölüm…
Kendisinden sonra bir süre sessizliğe gömüldüğümüz, hiç yokmuş gibi yaşadığımız , en gerçek şey…
**
Evden mutsuzlukla gönderdiğiniz/bıraktığınız eşinizi akşam göremeyecek olsanız,
Hep düzenli olmasını, çalışkan olmasını, mükemmel olmasını beklediğiniz yavrunuzu bugün son görüşünüz olsa,
Sürekli aranıza girdiğini düşündüğünüz kayınvalideniz/kayınpederiniz yarın aranıza giremeyecek kadar uzak yerlerde olsa,
Dün kavga ettiğiniz komşunuzun bugün artık olmadığını duysanız,
Suçladığınız anne ve babanızın acı haberleri düşse yüreğinize tek tek,
Anlaşmakta zorlandığınız kardeşinizle bu son kavganız olsa,
Size haksızlık eden patronunuz sizi bu kez musalla da bekliyor olsa,
Bu benim son yazım,
Sizin okuduğunuz son yazı olsa…
Her şey şimdi olduğu gibi mi olurdu dersiniz?
**
Ölüm hiç yokmuş, hiç olmayacak gibi  bir hayat yaşıyoruz epeydir. Emanet bildiklerimize öyle sıkı sıkıya bağlıyız ki, herkesle ve herşeyle ayrı düşmeyi çoktan göze almış durumdayız. Ölüm başkalarının başına gelen bizimse sadece duyduğumuz bir şey değil mi nihayetinde?(!!)
**
Çocuklarıma sevgiyle baktığım zamanlarda, bir gün yollarımızın ayrılacağını düşündüğümde içimden derin bir acı geçtiğiniz itiraf etmeliyim. Ya da eşime kırgın olduğum bir gün “ya bugün gelmezse” diye düşündüğümde…
**
İnsan olmak unutmakla eş değer elbet…Unutarak aclarımızı hafifletiyoruz nihayetinde …Ama ölüm sıkça aklımızda tuttuğumuzda, kalpte buz tutan bütün dünyevi hırsların çözücüsü aynı zamanda…
O zaman sabırda, haksızlığa uğramak da, nasip de, haklılıkta gerçek anlamını bulur söndürür içimizdeki yangınları.Belki bir süre unuturuz ki normal, hatırlanınca yeniden dirilitir içimizdeki tüm soğuyan duyguları…
**
Bu sitede  bizi hayata bağlayan çocuktan, aileden söz ediyoruz sıkça…Hepsi imtihanlarımız nihayetinde. Bu sefer tüm bu bağlanma gerekçelerimizi “ölümle” hatırlayalım istedim. Çocuğunuzdan şikayet edecekken ölüm gelsin aklınıza, eşinizin ve onun ailesinin size haksızlık ettiğini düşünüyorsanız ya da…
Bakalım bu sefer neler değişecek problem çözme yöntemlerinizde?
*** Benim cümlelerim ölüme giriş olsun. Benim de cümlelelrinden faydalandığım üç kitap var önereceğim;
• -Enver Nugay- Kabirdeki Performansı Arttırma Teknikleri
• Emre Dorman-İnsanlar Uyur, Ölünce Uyanırlar
• Senai Demirci- Öldüğüm Gün
İyi okumalar…Bol tefekkürler…

Tuğba Akbey İnan